Δευτέρα, 15 Απριλίου, 2024
20.9 C
Thessaloniki
Δευτέρα, 15 Απριλίου, 2024
spot_img

Με επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου “Σουλφαμιδόσκονη και άλλα ξόρκια!” της Ελένης Παπαδοπούλου στον Πολυχώρο Μαλλιάρης-Παιδεία “Ανατόλια”

Πλήθος κόσμου παραβρέθηκε απόψε (21/2) στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ελένης Παπαδοπούλου με τίτλο “Σουλφαμιδόσκονη και άλλα ξόρκια!…μικρές ιστορίες σε 400 λέξεις…” (εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη), που έγινε με επιτυχία στον Πολυχώρο Μαλλιάρης-Παιδεία “Ανατόλια” (Δ. Γούναρη 39, Καμάρα).

Η εκδήλωση ξεκίνησε με παλαιότερο βίντεο περιγραφή των χαρακτηριστικών ενός βιβλίου, από τον αείμνηστο Τζίμη Πανούση.

Ο ποιητής Νίκος Μυλόπουλος χαρακτήρισε τρυφερή και ευαίσθητη τη γραφή της Ελένης Παπαδοπούλου και ανέλυσε το περιεχόμενο του βιβλίου, επισημαίνοντας το χάρισμα της απλότητας και της αμεσότητας της συγγραφέως.

από αριστερά Ειρήνη Παπαδοπούλου, Νίκος Μυλόπουλος, Ελένη Παπαδοπούλου

Η φιλόλογος και σκηνοθέτης Ειρήνη Παπαδοπούλου εξήγησε ότι “η Ελένη καταπιάνεται με το είδος της μικροαφήγησης. Ένα λογοτεχνικό είδος που έχει την αυτοτέλεια και την αυτοδυναμία μιας αυθύπαρκτης ιστορίας που περατώνεται όμως σε λίγες σειρές ή παραγράφους”. Διαβάστε την ομιλία της κ. Ειρήνης Παπαδοπούλου στο τέλος του άρθρου, μετά τις φωτογραφίες.

 

Η κ. Ειρήνη Παπαδοπούλου, όπως και η εκπαιδευτικός Σίσσυ Ζωγράφου, διάβασαν ιστορίες από το βιβλίο, με την συμβολή και του Γιώργου Προδρόμου.

Η εκδήλωση πλαισιώθηκε μουσικά από την Νίκη Προδρόμου, που με την μοναδική χροιά της τραγούδησε επιλογές από το ελληνικό ρεπερτόριο και τον Θοδωρή Κιρλίδη που την συνόδευσε με την κιθάρα του.

Στο τέλος η συγγραφέας υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της.

Θοδωρής Κιρλίδης, Νίκη Προδρόμου

 

Σίσσυ Ζωγράφου

 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Κ. ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ:

Η Ελένη Παπαδοπούλου στο νέο πόνημά της με τίτλο «Η Σουλφαμισόσκονη κι άλλα ξόρκια» φροντίζει  εξ αρχής, από το εξώφυλλο του βιβλίου, να αναφέρει πως θα διαβάσουμε… «μικρές ιστορίες σε 400 λέξεις».  Έχουμε, λοιπόν, στα χέρια μας  33 μικρόσχημες ιστορίες, μικρά διηγήματα, ιστορίες μιας παλάμης ή μιας ανάσας, bonsai stories.

Ειδολογικά, είναι φανερό ότι η Ελένη καταπιάνεται με το είδος της μικροαφήγησης. Ένα λογοτεχνικό είδος που έχει την αυτοτέλεια και την αυτοδυναμία μιας αυθύπαρκτης ιστορίας που περατώνεται όμως σε λίγες σειρές ή παραγράφους. Οι μικροαφηγήσεις είναι ένα λογοτεχνικό είδος που ανθεί εδώ και αρκετά χρόνια. Έχει βέβαια τις ρίζες του πολύ παλιά στις προφορικές παραδόσεις με τη μορφή μύθων, παραβολών, αλληγοριών ή λαϊκών διδακτικών αφηγήσεων, αλλά και σε είδη όπως το επίγραμμα ή το χάι- κου. Επίσης πολλοί σημαντικοί συγγραφείς, παλιότερα ή μέσα στον 20ο αι., δοκίμασαν τις δυνάμεις του στο είδος του σύντομου διηγήματος δίνοντας αξιόλογα δείγματα (π.χ. ο Κάφκα). Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, σε όλες τις σύγχρονες λογοτεχνίες φαίνεται να γίνεται δημοφιλές το είδος και να καλλιεργείται συστηματικά. Η μικροαφήγηση, λοιπόν, τις τελευταίες δεκαετίες εξελίσσεται σε ένα αυτοτελές είδος, νέο και πρωτότυπο, «το τέταρτο αφηγηματικό είδος μετά από το μυθιστόρημα, τη νουβέλα και το διήγημα»

Χαρακτηριστική των μικρών αυτών ιστοριών της Ελένης, όπως άλλωστε απαιτεί και το αφηγηματικό είδος που τις κατατάξαμε, είναι φυσικά η συντομία  και η πύκνωση που αγγίζει τα όρια της ποίησης (χωρίς να είναι), της ημερολογιακής γραφής (χωρίς να είναι) ή του πεζογραφικού σπαράγματος (χωρίς να αφήνει τη γεύση του ημιτελούς). Οι αφηγητές της στις 33 μικροαφηγήσεις του βιβλίου αφηγούνται ιστορίες (της καθημερινής συνήθως ζωής απλών καθημερινών ανθρώπων των σύγχρονων αστικών κέντρων) αλλά τις αφηγούνται με ένταση, αφού λόγω της περιορισμένης έκτασης δεν υπάρχουν περιθώρια για φλυαρίες ή εκτενή σχόλια. Η πλοκή τους εκτυλίσσεται σε συγκεκριμένους χωροχρόνους (όπως: τράπεζες, οδοντιατρεία, πάρκα, εισόδους πολυκατοικιών, δρόμους κ.τ.λ.) και διαθέτουν χαρακτήρες χωρίς να γίνεται εκτεταμένη αναφορά στα ψυχολογικά ή φυσικά χαρακτηριστικά τους (πρόκειται συνήθως για βιοπαλαιστές, ανήμπορους ηλικιωμένους, γονείς που τρέχουν ασθμαίνοντας πίσω από υποχρεώσεις, αστέγους και περιθωριακούς συμπολίτες μας, γείτονες αλληλέγγυους ή μη, συνταξιούχους ή εργαζόμενους που βιώνουν την εργασιακή αλλοτρίωση και προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους).

Η ελαχιστοποίηση της φόρμας, λοιπόν, επηρεάζει αναπόδραστα την ίδια την αφήγηση και τα εκφραστικά της μέσα. Οι 33 μικρο-αφηγήσεις της Ελένης πέρα από την εξομολογητική τους διάθεση, δεν φιλοδοξούν να αποκαλύψουν καμιά αλήθεια. Μοιάζουν περισσότερο με καθημερινά στιγμιότυπα, θραύσματα στιγμών καθημερινού βίου. Συχνά έχεις ως αναγνώστης την αίσθηση ότι αυτό που δεν εμφανίζεται στο κείμενο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτό που εμφανίζεται. Μέσω της αφαίρεσης η συγγραφέας «δείχνει», «φανερώνει» περισσότερα από όσα «λέει».

Οι μικροαφηγήσεις της χάρη στην υπαινικτική τους γραφή και στην ποιητική τους συμπύκνωση ενσωματώνουν στη δομή τους την ίδια τη διαδικασία της ανάγνωσης. Μας καλούν σε γρήγορες, αποσπασματικές και δυνάμει επαναλαμβανόμενες αναγνώσεις. Εύχομαι να τις απολαύσετε !

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

- Advertisement -spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ