Τρίτη, 23 Ιουλίου, 2024
34.6 C
Thessaloniki
Τρίτη, 23 Ιουλίου, 2024
spot_img

Ο “σπασμένος χορός” του Γιάννη Γιαννακόπουλου παρουσιάστηκε στην Αίθουσα Τέχνης Αιανής

Στην κατάμεστη Αίθουσα Τέχνης Αιανής Κοζάνης παρουσιάστηκε το βράδυ της Κυριακής (15/1) η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Γιαννακόπουλου, με τίτλο “σπασμένος χορός”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία .

Συγγενείς, φίλοι και αναγνώστες του ποιητή, είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ιδιαίτερα ποιητική και θεατρική βραδιά, που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος (Π.Μ.Σ.) Αιανής “Πρόοδος”.

Ο Γρηγόρης Κοντός και η Στεφανία Φτάκα, συνδιαλέχτηκαν με τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου ενώ ποιήματα διάβασαν οι: Ανθή Χονδρογιάννη, Γιώτα Φούτσιου, Σπύρος Μητσιάκος, Ευθύμης Γκιουρτζιούμης, Γιώργος Κακαβέλης, Αριστείδης.

Όπως περιέγραψε ο Γρηγόρης Κοντός “… η νέα ποιητική συλλογή «σπασμένος χορός» του Γιάννη Γιαννακόπουλου,  ο οποίος, παρά όλες τις δυσκολίες που σχολιάσαμε στην αρχή, επιμένει να είναι …ποιητής, να γράφει και να μας χαρίζει αναλαμπές έστω πνευματικότητας, σκέψης και ευαισθησίας, είναι η πολλοστή συλλογή του (δέκατη έβδομη).  Σαν να υπάρχει κάπου εκεί στο βάθος μια φλέβα ανοιχτή και ρέουσα που δίνει κάθε φορά νάμα καινούργιο.  Είναι σημαντικό για μια κοινωνία και δη μικρή- όπως της Αιανής να υπάρχει κάποιος ποιητής, που γονιμοποιεί με τον λόγο του τον κοινωνικό λόγο, δίνει αφορμή για σκέψη, αισθητικοποιεί  όλους μας, παρακινεί, συγκινεί κλπ.

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος, με τις συλλογές του έχει μορφοποιήσει μια ποιητική ταυτότητα. Όσοι  διαβάζουν τα ποιήματά του μπορούν να αντιληφθούν ότι ο Γιάννης δημιουργεί μια υψηλή ποιητικότητα, με καλλιεργημένο λόγο, όπου η ευρηματικότητα μιας λέξης ή ενός στίχου φτιάχνει την ποιητική ατμόσφαιρα και συγκινεί. Η αλήθεια είναι ότι η ποίησή του είναι αρκετά κρυπτική και πυκνή και αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται περισσότερες κόπος για την προσπέλασή της. Άλλωστε γενικότερα η ποίηση απαιτεί πιο ισχυρά εργαλεία, ώστε να γίνει κατανοητή ή να προσληφθεί από τους αναγνώστες”.

“Στην ποίηση του Γιάννη Γιαννακόπουλου απολυτοποιείται και ιεροποιείται ο έρωτας. Γίνεται με τον τρόπο του ποιητή μια καθόλα γονιμοποιός δύναμη, η οποία δίνει νόημα στην κατά τα άλλα ερειπωμένη και διαλυμένη ζωή μας.

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα και την ομορφιά της. Αλλά είναι ταυτοχρόνως ερωτευμένος με τις λέξεις, οι οποίες λειτουργούν καταλυτικά και εξαγνιστικά στη διαχείρισή του.

Αλλά αυτό το εξαγνιστικό, και οδυνηρό ενίοτε, μυστήριο του έρωτα δεν είναι εύκολο- ή μάλλον είναι δύσκολο αν όχι αδύνατον- να το ορίσεις με λέξεις. Ο λόγος μπροστά στον συγκλονισμό του έρωτα γίνεται αμήχανος,  ατελής και ατελέσφορος. Κι έτσι, ακόμα και η ποίηση δεν καταφέρνει, παρά τη μεγάλη της αφαίρεση, να τον προσδιορίσει και να τον περιγράψει ως αίσθημα, πάθος, γνώση. Είναι ένα μυστήριο”, συνέχισε ο κ. Κοντός.

Ο κ. Κοντός περιέγραψε τα μοτίβα της ποίησης του Γιάννη Γιαννακόπουλου:

“Αν προσέξει κανείς την ποίηση του Γιάννη Γιαννακόπουλου,  όχι μόνο αυτής της συλλογής και των προηγούμενων συλλογών, θα διαπιστώσει ότι ο ποιητής περνάει από μοτίβα ποιητικά, στα οποία επανέρχεται συχνά. Είναι κάποιες ποιητικές σταθερές στην ποίησή του, που ταξινομούν κατά κάποιον τρόπο τις προσεγγίσεις του.

Κάποια από τα αυτά τα μοτίβα-σταθερές  θα  ήθελα να σας σχολιάσω και να καλέσω όλους που θα διαβάσετε τη συλλογή να τα δείτε και να τα συλλογιστείτε.

Να τονίσω ότι δεν  είναι θέσφατα δικά μου όλα αυτά, ούτε μπορούν να διεκδικούν αντικειμενικότητα. Είναι μια προσωπική ανάγνωση, όπως προσωπική είναι και όλων όσοι θα διαβάσουν τα ποιήματα:

α) Ο έρωτας είναι γονιμοποιός δύναμη, ίσως η μόνη συνθήκη που δίνει νόημα στην κατά τα άλλα διαλυμένη ζωή μας και δικαιολογεί την ύπαρξη.

β) Πολύ σημαντικό μοτίβο που το διαπιστώνει κανείς σε πολλά ποιήματα της συλλογής είναι το αίσθημα του ανείπωτου, του άλεκτου του έρωτα. Η αδυναμία, δηλαδή του ποιητή, να ορίσει και αποδώσει με ακρίβεια τη φύση του έρωτα και τα εκρηκτικά συναισθήματα που εκείνος (ο έρωτας) παράγει. Άλλωστε, η συλλογή αφιερώνεται  «στο ανείπωτο».

γ) Η εξιδανίκευση της γυναίκας. Η γυναίκα εμφανίζεται ως τέλειο πλάσμα,  με αισθαντικότητα και χάρη που αγγίζει τα όρια της μαγείας. Γι’ αυτό οι αναφορές στο μαγικό, στη μαγεία  της γυναικείας ερωτικότητας και του έρωτα είναι πυκνές.

δ) Η μνήμη είναι καθοριστικότατο μοτίβο στη συλλογή. Η μνήμη επαναφέρει οδυνηρά (συνήθως ορίζεται με θλίψη) νεανικούς, δροσερούς , ανέμελους έρωτες, σε αντίστιξη με τις σημερινές λαβωματιές που δέχεται ο ποιητής καθώς θυμάται όλα τα περασμένα.

ε) Η θάλασσα είναι ένα σταθερό σκηνικό: τον ηρεμεί, διαλέγεται μαζί της, τον ταξιδεύει σε αισθαντικές και όμορφες αγάπες, χαμένες ίσως. Σταθερό σημείο αναφοράς και σκηνικό που υποδέχεται παλιούς και νέους έρωτες.

στ) Το άρωμα (η μυρωδιά) – μετωνυμικά- συνδέεται με την ισχυρή ερωτική έλξη και μνήμη του περασμένου έρωτα. Είναι η πιο επίμονη μνήμη, που επαναφέρει τον ποιητή στο αρχικό του όνειρο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

ζ) Ο χρόνος, αμείλικτος, καταργεί παλιές αγάπες, αλλάζει οδυνηρά τις καταστάσεις και σμιλεύει νέες μορφές και νέους έρωτες. Μια συνεχής διαδικασία, όπως σχολίασα και στην αρχή.

η) Η ομορφιά: ως απόλυτο μέγεθος. Την αναζητά συχνά η ποίηση του Γ.Γ. Ταυτίζεται εδώ με τη γυναίκα και την αναζήτησή της (Μην είδετε την ομορφιά που την κοιλάδα αγιάζει; )”.

 

Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος γεννήθηκε το 1970 στην Αιανή Κοζάνης. Ο σπασμένος χορός είναι η δέκατη έβδομη ποιητική συλλογή του.

Από τις εκδόσεις Μαλλιάρης – Παιδεία κυκλοφορούν:
– ποδηλάτης φώσφορος (2017)
– φλοίσβος στα χνάρια της μοναξιάς (2018)
– ποιήματα Ι και ποιήματα ΙΙ (2019)
– της ίριδας το πείσμα (2020).
– ο χρόνος και το καλέμι (2021)
– ακροβάτες ουτοπίας (2022)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

- Advertisement -spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ